“Je mag mijn hand nu wel weer loslaten hoor”

Morgen is het precies twee jaar geleden dat ik Ben voor het eerst in levende lijve ontmoette. Na een paar maanden online daten was ik klaar met mannen die in een restaurant wilden high-fiven en dus klaar met online daten. Ik vond het echter onaardig om de date Ben, een motorrijdende en kilometers wandelende man, af te zeggen. Daardoor stond ik op vrijdagavond om 20.00 uur op Scheveningen voor een drankje. Wat in mijn beleving bij één keer een drankje zou blijven, eindigde in een relatie van nu alweer bijna twee jaar.

Na ruim een maand chatten vroeg Ben mij of ik wat met hem wilde graan drinken. Ik vertelde hem dat ik ondertussen ook met andere mannen afsprak, maar dat ik best wel wat met hem wilde gaan drinken. Dit was geen probleem. Door vakanties en m.n. mijn volle agenda kwam hier maar niets van. Ik wilde het erbij laten zitten. Maar de vraag kwam nogmaals en ik besloot ja te zeggen. Deze jongeman had het tenslotte ruim twee maanden op de chat volgehouden. Echter mijn verwachtingen niet al te hoog als gevolg van mijn eerdere ervaringen, zoals bijv. een jongen die na de eerste date wel een tweede wilde, maar wel pas anderhalve maand later. Andere bijzondere ervaring was een jongen die mij bij de eerste (!) ontmoeting direct omhelsde midden op Den Haag Centraal en vervolgens een high five met mij wilde doen midden in een restaurant. Ik vind de high five altijd een beetje een ongemakkelijke aangelegenheid, dus in een restaurant met een bijna vreemde was ik niet echt blij. Na de high-five besloot ik dat ik klaar was met online daten.  Ik vond dat ik het niet kon maken om de date drie dagen later af te zeggen, maar dat zou de laatste zijn.

Nu twee jaar later ben ik blij dat ik die ene date niet afgezegd heb.

Hetgeen wat ik van Ben wist op dat moment was dat hij motor reed, zijn ultieme vakantie een wandeling van honderden kilometers in Rusland o.i.d. was, hij iets deed in de IT, hij zijn baard niet regelmatig scheerde (foto’s zeggen genoeg), op (niet ín) Scheveningen woonde en vroeg (veel vroeger dan ik i.i.g.) naar bed ging. Als totaal onsportieve jurist die het op een fiets al eng vindt had ik dan ook absoluut geen hoge verwachtingen van de avond. Bovendien had ik op een eerdere date met een bebaarde man verkondigd dat baarden “viezer dan poep” zijn. Deze oprechtheid wordt niet door iedereen erg gewaardeerd. Nu twee jaar later ben ik blij dat ik die ene date niet afgezegd heb.

Blijkbaar kon Ben ook best wat later naar bed, want ik kwam om 02.00 uur ’s nachts thuis. Ik was meteen verliefd op deze fris geschoren man, al was ik op dat moment nog in ontkenning. Ook omdat op de vraag wat Ben van de avond had gevonden ik de omschrijving “gezellig” kreeg. Deze nietszeggende omschrijving (ik vind het met mijn vriendinnen, moeder of collega’s ook “gezellig”) was blijkbaar toch nog wel een date waard. Na een bekentenis op Whatsapp dat we elkaar toch best wel leuk vonden durfde ik bij date nummer drie (na wat glazen wijn) zijn hand vast te pakken. Aangezien Ben benoemde dat mijn hand best wel warm was zei ik snel “Je mag mijn hand nu wel weer loslaten hoor”. Tot mijn teleurstelling deed hij dat vervolgens ook. Later bleek dat ik (blijkbaar) de indruk had gewekt dat ik graag wilde dat hij weer los liet…

Twee jaar later wonen we samen en zijn we de trotse eigenaar van een kat.

In mijn vakantie nodigde ik hem thuis uit. Na een door mij verzorgde maaltijd was daar dan (na wat verlegen geklungel) ein-de-lijk die allereerste zoen. Twee jaar later wonen we (al anderhalf jaar) samen en zijn we de trotse eigenaar van een kat. Want ondanks alle niet-matchende eigenschappen, ben ik nog steeds hartstikke gek op Ben en passen we op heel veel vlakken eigenlijk best wel goed bij elkaar. Zo zie je maar, verwachtingen kloppen zeker niet altijd.

PS. niet alle voorgaande dates waren rampzalig hoor, de meeste waren best wel gezellig. Online daten is heel leuk, mits jij (en de ander) geen verwachtingen hebt. Niets zo vervelend als tegenover iemand zitten die het huwelijk al bijna aan het plannen is. 

3 thoughts on ““Je mag mijn hand nu wel weer loslaten hoor”

  1. Super leuk verhaal hoe Ben en jij elkaar ontmoet hebben! Ik ben blij dat je gelukkig bent samen en dat jullie een lieve kat hebben 😛

    Ook jullie vakantie was erg leuk om te lezen. Veel meegemaakt daar lees ik al! Hele mooie trip.

    Ik wens jullie het beste 🙂

    Groetjes,

    Robert

    1. Dankjewel! Ik wens jullie ook het allerbeste.

      Canada was echt fantastisch! Echt een aanrader, mocht je ooit een dergelijke reis willen maken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *