Ken je die mensen?

Je ziet ze weleens… Die mensen die niet sportief zijn. Of wellicht zijn ze in bepaalde sporten wel sportief, maar in ieder geval niet als het op hardlopen of rennen aan komt. Wanneer je op het station staat te wachten op de trein of iets dergelijks en je zo iemand voorbij ziet komen. Zo iemand die een poging doet tot rennen in de hoop de trein te halen, waarbij je bij de aanblik ervan denkt: dit doe jij niet zo vaak… Of vaker nog: doe dit nou niet. Ken jij ze ook?

Ik wel: ik ben namelijk zelf zo’n mens.

Ik ben zo’n type dat liever op een volgende trein, tram of bus wacht, dan dat ik in een soort onnatuurlijke toestand een poging doe betreffende trein, tram of bus toch nog te halen. Af en toe doe ik het wel. Trots als een pauw als ik het gehaald heb, om vervolgens puffend en hijgend het openbaar binnen te stappen om eerst vijf minuten bij te komen van deze inspanning terwijl iedereen naar je kijkt alsof je je aanstelt na dat kleine stukje rennen (alsof zij weten dat het maar 200 meter betrof, het had tenslotte net zo goed ruim een kilometer kunnen zijn).

Op de een of andere manier gebeurd me dit meestal ’s morgens vroeg. Over het algemeen stap ik ’s morgens in de auto. Niet omdat ik anti-OV ben, maar omdat het OV er anderhalf tot twee keer zolang over doet om mij op mijn werkplek te bezorgen. Maar af en toe, als het beter uitkomt, neem ik de tram naar het werk. Nadat ik mezelf uit bed gehesen heb (ik moet namelijk ook nog eens eerder mijn bed uit als ik met de tram ga) en de riedel van brood smeren, tas volgooien met spullen etc. etc. voltooid is, ga ik op weg naar de tramhalte. Nou heb ik de pech om precies tussen twee haltes in te wonen. Maar geluk bij een ongeluk: als ik zo’n beetje tussen de twee haltes in sta, maar ze wel beiden kan zien, kan ik het zien als de tram bij de “vorige” halte is, om vervolgens een sprintje te nemen naar de “volgende” halte. En ik heb ontdekt dat ik dit dan (meestal) nog haal ook!

Ik weet hoe het proces richting de sprint er voor buitenstaanders uit moet zien: eerst een soort paniekreactie (O nee, de tram komt, maar ik ben nog niet bij de halte, wat ga ik nu doen?!), vervolgens een “het moet dan maar” blik om tot slot de daadwerkelijke sprint met de snelheid van een redelijk vlotte slak in te zetten, welke eruit ziet als een snel huppelende kleuter.

Nu zul je je afvragen: wat is nou de boodschap van dit verhaal? Eigenlijk wil ik al die mensen die ook “zo’n mens” zijn gewoon steun betuigen. Ik denk werkelijk dat er meer mensen zoals ik zijn, dan mensen bij wie het er uiterst natuurlijk en enthousiast uit ziet wanneer ze zich moeten haasten voor trein, tram of bus. Ik vind persoonlijk dat wij best wat meer waardering zouden mogen krijgen voor het feit dat wij  uit onze comfort zone moeten stappen voor dagelijkse dingen als het halen van een tram. Zou het niet fantastisch zijn als ik na het betreden van de tram, de eerste de beste persoon mij complimenteert om mijn originele tred?

Helaas krijg ik nooit van dit soort complimentjes en ik betwijfel of mijn niet natuurlijk sprintende medestanders deze wel krijgen. Daarom wil ik al deze mensen (inclusief mezelf) een compliment geven: hoe hijgend, puffend, bezweet of moe je die trein, tram of bus ook in stapt: je hebt wel mooi die trein, tram of bus gehaald! En alleen daarom al zijn jullie fantastisch!

Punt uit…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *