Over hoe ik nooit zou trouwen en toen zelf een aanzoek deed…

Mensen die mij al langer kennen horen mij nog zeggen: “Ik ga nooit trouwen”. Ik zag de toegevoegde waarde er niet van in. Ook bij vriendjes die dat ooit wel eens zouden willen starte ik mijn betoog dat dit met mij nooit zou gaan gebeuren. Dit laatste klopte, deze vriendjes waren (blijkbaar) niet de ware voor mij en een huwelijk met hen zat er niet in. Maar: hoe kan het dat het meisje dat nooit zou gaan trouwen uiteindelijk besloot zelf een aanzoek te doen?

Ik geloofde nooit in de ware, in romantiek en/of het huwelijk. Hoe sommige vriendinnen droomden over een romantisch huwelijk en de kinderplanning, was ik met name bezig met studeren, werken en mijn sociale leven buiten de liefde. Ik had wel vriendjes, maar vaak vertrokken die ook weer (na korte of langere periodes). Ik vermaakte mij prima (met of zonder vriend). Online daten deed ik om mensen te leren kennen. Als het meer werd was het leuk, als dat niet het geval was dan ook geen man overboord. Op het moment dat ik besloot klaar te zijn met daten, werd ik verliefd. De rest is bekend (of anders hier te lezen).

Ben geeft me een gevoel dat nog nooit iemand anders mij gegeven heeft. Ik geloof nog steeds niet in één ware liefde, maar als hij bestaat dan weet ik dat ik hem gevonden heb. Al gauw begon ik (ja, echt waar) toch te fantaseren over een bruiloft. Maar, geëmancipeerd als ik ben, vond ik toch dat de man het moest vragen. 2,5 jaar later vond ik het toch wel tijd worden. Ben leek echter geen aanstalten te maken.

Uiteindelijk vond ik het té lang duren en begon ik niet al te subtiele hints te geven. Ben werd dit een beetje zat (geen idee waarom;)). Bij mijn zoveelste gevis om uit te zoeken wat hij wilde vroeg hij of ik al wilde trouwen.

“Vraag het dan”

“Nee, straks zeg je nee”.

Na een korte discussie heb ik het dus uiteindelijk toch maar gevraagd (onder lichte dwang) en zei Ben JA! Niet op mijn knie, geen ring, geen romantiek. Maar het hoge woord was eruit: wij gaan trouwen!

7 thoughts on “Over hoe ik nooit zou trouwen en toen zelf een aanzoek deed…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *